தேசிய அரசாக விளையும் சக்தி (aspiring nation – state) என்ற அடிப்படையில் நாம் இலங்கைத்தீவில் இரண்டு தேசங்களுக்கிடையேயான ஒரு தீர்வை முன்மொழியுமாறு சர்வதேச சமூகத்தைக் கோரலாமே அன்̀றி நாமாக சமஷ்டி என்றோ, அதிகாரப்பகிர்வு என்றோ அல்லது தெளிவற்ற கோட்பாடுகளை முன்வைத்தோ கொள்கைப்பிரகடனம் செய்வது பொருத்தமற்றது. இறைமையும் சுதந்திரமும் பொருந்திய தனியரசே தமிழரின் அரசியல் வேணவா. இதுவே தமிழர் விரும்பும் தீர்வு. இந்த வேணவாவிற்கு முரணான தீர்வுத்திட்டங்களை தாயகத்தில் எமது அரசியற்கட்சிகள் முன்வைக்கவேண்டிய அவசியம் உண்மையில் இல்லை. ஆனால் தமிழர்கள் ஒரு தீர்வுத்திட்டத்தை முன்வைக்கவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் இருக்கிறதென்றால் எவ்வாறானதொரு திட்டத்தை முன்வைக்கலாம் என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. ஈழத்தமிழர்கள் ஒரு தனித்துவமான தேசியம் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களின் முழுமையான சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரித்த நிலையில் இரண்டு தேசியங்கள் தத்தமக்கேயுரித்தான முழுமையான இறைமையைச் சம தகுதியுடன் பேணக்கூடிய ஒரு தீர்வு முறையைப் பற்றியே குறைந்தபட்சமாக நாம் கருத்து முன்வைக்கலாம். எமது குறைந்தபட்சத் தீர்வாக தமிழ் இறைமையைச் சரணாகதியாக்காத இரண்டு அரசுகளின் கூட்டுமுறை (confederacy) பற்றியே கருத்து முன்வைக்கலாம்.

சமஷ்டி (federation) என்பது வேறு அரசுகளின் கூட்டு (confederation)  என்பது வேறு தனிநாடு என்பதற்குக் குறைந்த படியாக அரசுகளின் கூட்டு என்பதை ஒரு திட்டவட்டமான வடிவமாக தமிழ் இறைமையைச் சமரசம் செய்யாததாக அமைகிறது. அதனிலும் குறைந்ததாகவே சமஷ்டியின் ஏனைய வடிவங்கள் அமையும். எனவே நாமாகத் தீர்வுத்திட்டம் எதையும் வரையவேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம் இருக்குமானால் அது இரண்டு அரசுகளின் கூட்டுவடிவமான (confederation)  முறையாகவே அமைவது பொருத்தம்.

நாம் முன்வைக்க முற்படும் வேறெந்தத் தீர்வு முறையும் சிறீலங்கா அரசு என்ற கோட்பாட்டை நாம் அங்கீகரிப்பதாகவும் அமையும் என்பதால் அவ்வாறான திட்டங்களை நாமே முன்வைப்பது எமது இறைமையை நாமாகவே சரணாகதியாக்கும் சட்டரீதியான செயற்பாடாகிவிடும். நடுநிலை வகிக்க வரும் எவரேனும் தாமாக ஒரு தீர்வுத் திட்டத்தை முன்வைத்து அதை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான உத்தரவாதங்களை வழங்குமிடத்து அத் தீர்வுத்திட்டம் குறித்து பரிசீலிக்க நாம் தயாராக இருப்போம் என்று தெரிவித்துவிட்டு சர்வதேச சமூகத்தின் பொறுப்பைச் சுட்டிக்காட்டும் நிலைப்பாட்டை எடுப்பதே தற்போதைய நிலையில் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்.

சர்வதேச சமூகம் சிறீலங்காவின் போக்குகளைக் கண்டு வெதும்பிப்போயிருக்கும் இச்சூழ்நிலையில் யாரோ எவரையோ காப்பாற்றுவதற்காக ஒஸ்லோப் பந்தை எமது சட்டைப்பைக்குக்குள் வைத்துவிட்டுத் திசைதிருப்ப முற்படுகிறார்கள். முள்ளிவாய்க்காலின் பின்னர் தமிழ் மக்களையும் காக்கும் தார்மீகக் கடமை சர்வதேச சமூகத்தினது பொறுப்பாகும் என்பதையும் நாம் சுட்டிக்காட்டவேண்டும்.

ஈழத்தமிழரின் இறைமைக்காகக் குரல் கொடுப்பவர்களாக புலம் பெயர் தமிழர்களும் ஒட்டுமொத்தமான உலகத்தமிழர்களும் ஒன்றிணைந்து பாடுபடவேண்டும். மேற்குறித்த இரண்டு முனைகளில் செயலூக்கத்துக்கான கொள்கைரீதியான அடிப்படைகளைத் தாயகத்திலிருக்கும் தமிழ் அரசியல்வாதிகளால் அவர்களுக்கிருக்கும் வரம்புகளுக்குள்ளும் நெருக்கடிகளுக்குள்ளும் நின்றபடியே நுட்பமாக முன்வைக்க முடியும்.

மனிதாபிமானத் தலையீடு (humanitarian intervention) என்ற பொறுப்பையே சரிவரச் செய்யமுடியாத நிலையிலிருந்த சர்வதேச சமூகம் பாதுகாப்பிற்கான பொறுப்புரிமை (The Responsibility to Protect,R2) என்ற அடிப்படையில் சிறிலங்காவின் அரச இறைமையைப் பொருட்படுத்தாது தலையீடு செய்யத் தயாராக இருக்கவேண்டும் என்று கூடத் தார்மீக ரீதியான கோரிக்கையை நாம் முன்வைக்கலாம்.

தமிழ் இறைமையைப் பற்றி பேசத் தயங்குகிறவர்கள் பாதுகாப்புக்கவசம் ஏதுமின்றியிருக்கும் தமிழர்களை சிறீலங்காவின் அரச இறைமை எவ்வாறு பாதிக்கிறதென்றாவது குரல் கொடுக்கலாம். தமிழ் இறைமையின் அடிப்படைகளில் ஒன்று அதன் புவியியல் ஒருமைப்பாடு (territorial integrity) ஈழத்தமிழரின் பாரம்பரிய தாயகத்தின் புவியியல் ஒருமைப்பாடு பற்றிச் அக்கறை காட்டவேண்டிய காலமிது. தமிழ் இறைமையைக் கைவிடுவதற்கான அழுத்தங்கள் எதையும் எம்மீது திணிக்காது தமிழர் தாயகத்தின் புவியியல் ஒருமைப்பாடு குறித்த நிலைப்பாட்டை இந்தியாவும் சர்வதேச சமூகமும் பகிரங்கமாக வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்று நாம் கேட்கவேண்டியது உடனடித் தேவையாகும், தவிரவும் தாயக மக்களின் மீள்குடியேற்றம், இராணுவ மயமாக்கலை அகற்றுதல் போன்ற உடனடிக் கவனத்திற்குரிய விடயங்களை முன்னிலைப்படுத்தவேண்டிய தருணமிது.

புலம்பெயர் மக்களும் தமிழ்த்தேசியத்தின் ஓர் அங்கம் என்பதை 40 வருடங்களுக்கு முன்பே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் அடையாளம் கண்டது. இன்று கணிசமான எமது மக்கள் நாட்டைவிட்டு நெருக்கடியான இராணுவச்சூழலால் வெளியேறியிருக்கும் நிலையில் ஈழ தமிழ்த்தேசியத்தின் ஓர் காத்திரமான அங்கமாயிருக்கும் அவர்களின் அரசியல் முக்கியத்துவத்திற்கு முன்னரை விடவும் பாரிய பரிமாணம்  இருக்கிறது. புலம்பெயர் மக்களின் இந்த முக்கியத்துவத்தைச் சர்வதேச சமூகம் தெளிவாகவே இனங்கண்டுள்ளது. அதுமட்டுமல்ல ஈழத்தமிழரின் இறைமையை இன்றைய சூழலில் புதிய பரிமாணத்தில் சனநாயக ரீதியில் பிரதிபலிப்பவர்களாக புலம்பெயர் ஈழத்தமிழரே விளங்குகிறார்கள் என்பதை 2009 மே-10 தொடக்கம் அவர்கள் மேற்கொண்டுவரும் சனநாயகரீதியான பொதுவாக்கெடுப்புகள் நிறுவியுள்ளன. ஈழத் தமிழ்த் தேசியத்தின் தலைவிதியை தீர்மானிக்கும் அரசியற் தீர்வில் புலம்பெயர் மக்களும் இணையான பாத்திரதாரிகள் என்பதைத் தாயகத்தின் எமது சொந்த அரசியற் சக்திகள் முதலில் அங்கீகரிக்க முன்வரவேண்டும்.  

இலங்கைத் தீவிலுள்ள 18 மில்லியன் சிங்களவர்களின் புவிசார் அரசியல் (geopolitics) தமிழர்களின் மெய்நடப்பு அரசை (de facto state) அழித்துவிட்டது. அதற்கு முன்னைய இரணுவப் பலச்சமநிலையை  இனிமேலும் நாம் மீண்டும் அடைய முடியுமா? என்று பலர் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். இந்த நிலையில்தான் தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில் 80 மில்லியன் தமிழர்களின் நாடித்துடிப்பும் ஒரேவிதமாகவே துடிக்கிறது என்ற உண்மையை உணர்ந்த அரசியலை நாம் கட்டியெழுப்பவேண்டும் ஈழத்தமிழ் இறைமையின் மெய்நடப்பு அரசு தனது நிலப்பரப்பை அங்குலம் அங்குலமாய் இழந்து உலகத்தமிழரின் மனப்பரப்பினை கைப்பற்றியதன் விளைவினால் இந்தப் புதிய பரிமாணம் தோன்றியுள்ளது.

இந்த பரிமாணத்தில் புதியதொரு மெய்நடப்பு நிலைமையை நிறுவி தமிழ் புவிசார் அரசியலூடாக (Tamil geopolitics) ஈழத்தமிழரின் இறைமைப் போராட்டத்திற்கான அரசியலை வெற்றிகரமாக முன்னெடுக்கமுடியும். தாயகத்திலும் சரி புலத்திலும் சரி உலகத்தமிழர் மட்டத்திலும் சரி புதிய தலைமுறையின் அரசியல்வரவே இதை உறுதி செய்யும். தாயகத்தில் குழம்பியிருக்கும் மூத்த அரசியல்வாதிகளும், புலத்தில் இலக்கின்றி பயணிக்கும் குழுவாத சக்திகளும், தமிழகத்தில் வெறுமனே தீர்மானங்களை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல்வாதிகளும் இயக்கத் தலைவர்களும் தலைமுறை மாற்றத்திற்கான காலம் வந்துவிட்டதை அங்கீகரித்துச்செயற்படவேண்டும். “கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் மக்களிடமிருந்தே உலக ஒழுங்கை மாற்றும் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் உருவாகின்றன”.